Norðurlöndin

Norðurlöndin átta – Danmörk, Finnland, Færeyjar, Grænland, Ísland, Noregur, Svíþjóð og Álandseyjar – eru ólík hvert öðru en samt svo lík. Við deilum sameiginlegri sögu og (næstum) sameiginlegum tungumálum og menningu. Við deilum gildum á borð við einstaklingsfrelsi, jafnrétti og traust. Við erum lítil, opin og útflutningsdrifin hagkerfi. Sameiginleg verg landsframleiðsla, VLF, á Norðurlöndunum er meðal þeirra tíu hæstu í heiminum.

Norrænt samstarf hófst löngu áður en þing og ríkisstjórnir Norðurlanda tóku á sig mynd, í dag er birtingarmynd þess samstarfs Norðurlandaráð og Norræna ráðherranefndin. Þessar tvær stofnanir voru stofnaðar eftir síðari heimsstyrjöldina, á tímum þegar öll alþjóðakerfi þurftu endurskipulagningu og endurnýjun. Á þessum sögulegu tímamótum ákváðu Norðurlöndin að þau þyrftu á hvert öðru að halda – ekki einungis óformlega og á grasrótarstigi, heldur einnig sem formlegir milliríkja samstarfsaðilar og bandamenn.

Helsingforssamningurinn var undirritaður árið 1962 og er enn þann dag í dag hornsteinn samstarfsins. En margt er þó enn ógert til að ná þeim markmiðum sem sett eru fram í samningnum. Það er meira að segja ástæða til að spyrja hvort Norðurlöndin hafi ekki gengið gegn Helsingforssamningnum með því að láta hjá líða að vinna saman og samræma skuldbindingar sínar í samræmi við orðalag og anda samningsins? Þar að auki er samningurinn almennt í brýnni þörf fyrir umtalsverða endurskoðun.

Flokkahópur miðjumanna, einn af hinum fimm þingflokkum í Norðurlandaráði, lætur sig mjög varða málefni er er varða norrænt samstarf og frjálsa för fólks, vöru og þjónustu innan Norðurlandanna. Við erum málsvarar og eindregnir stuðningsaðilar aukins og betra norræns samstarfs því við trúum því að Norðurlöndin geti orðið svo miklu stærri – bæði á svæðisbundnum og á alþjóðlegum vettvangi.